“Dat is een belangrijke aanwijzing omdat het ons zegt dat de mannetjes meer risico liepen om prooi te worden,” denkt Charles Lockwood een paleoantropoloog aan het University College London. “Je ziet een dergelijke sterftetrend ook bij andere primaten waar de dominante mannetjes andere mannetjes verdrijven. De meeste beenderen die wij vonden behoorden aan het equivalent van jonge volwassenen van 19 of 20 jaar oud”.
Doordat ze worden weggedrukt door volwassen zwaargewichten leiden deze jonge mannetjes volgens Lockwood vaker een solitair bestaan waardoor ze vaker bloot worden gesteld aan roofdieren zonder dat ze kunnen profiteren van de veiligheid van een groep zoals de vrouwtjes dat wel hebben. Dit is de evolutionaire selectie die er voor zorgt dat mannetjes groter en indrukwekkender worden en in hun eentje een groep van vrouwtjes om zich heen verzamelen, aldus Lockwood.
“De mannetjes die de selectie overleefden waren het equivalent van de dominante silverrug gorilla’s” zei Lockwood. Zij torenden daarmee uit boven de vrouwtjes en hun rivalen. “De dominante mannetjes overleefden en waren in staat om genetisch erfgoed door te geven, terwijl anderen een grotere kans hadden om dood te gaan”.
De vrouwtjes van P. robustus worden geschat op een gewicht van ongeveer 30 kilo, terwijl het gewicht van de mannetjes wordt geschat op 60 kilo na 5 of 6 jaar groei. Volgens Lockwood zijn deze schattingen redelijk nauwkeurig maar is het nodig om de beenderen verder te onderzoeken om meer zekerheid te krijgen.
“Roofdieren aten altijd de goede stukken op,” zei hij; hongerige dieren lieten de dikke moeilijk open te krijgen schedels liggen en knaagden aan de dunnere beenderen met het voedzame merg van binnen. Dat is de reden dat voornamelijk schedels gevonden werden. “Maar het is mogelijk dat we nog eens een grot of een put vinden waar een P. robustus in gevallen is. Dan zijn mogelijk meer beenderen bewaard gebleven”.
Volgens Lockwood toonde een vergelijking van de schedels nogmaals aan dat robustus een gorilla-achtig leven had: De mannetjes bleven groeien, zelfs nadat ze seksueel volwassen waren. Bij de mens stop de groei meestal snel daarna.
“Als je dat patroon neemt en je overdrijft het flink [bij de moderne mens] dan krijg je een idee van hoe de Paranthropus mannetjes eruit zagen,” zei Lockwood. “Blijf een man doorontwikkelen zoals deze wezens deden en je krijgt een menselijke gorilla van 3 meter lang en een gewicht van 120 kilo.
Dit artikel is gebaseerd op een artikel van:
